175 réponses à ce sujet

[Aneczka]

Na początku Shepard "ginie"(dusi się w próżni) ale zostaje przez 2 lata "odbudowany" przez gangsterska organizacje pro ludzką(animacyjka z flaczkami i wszczepami cybernetycznymi). Więc 2 dzieje się 2lata puźniej co 1.I tak była np. decyzja czy ratować galaktyczna radę czy nie- ratujesz rozmawiasz z nimi w 2 i dalej masz statut Widma (agent z pełnym immunitetem),poza tym obcy lepiej traktują ludzi , nie ratujesz- nowa rada- nie ufa ci, obcy ludzi traktują jak uzurpatorów, dalej ich nie lubią.
Postać Wrex- dało się go zabić w 1, w 2 jego obecność zalerzy od tego co się zrobiło, ale niestety nie jest w drużynie, jeżeli żyje zostaje wodzem krogan(obcych takich), ale milo z nami rozmawia.
Do nowej drużyny weszło 2 starych najmniej problematycznych (ale i obok Wrexa najlepszych) towarzyszy, widać że cie znają (inaczej traktuja jak gdybyś nie miala wczytanych zapisów), dodano im wątki romantyczne. Reszta drużyny z 1 (pozostała przy życiu), dwójka (co można z którymś mieć romans w 1), spotykasz ich w grze, i masz zdjęcie "ukochanego" w kajucie. Jednak spotkanie nie jest zbyt przyjemne, zwłaszcza jeżeli ukochanym był człowiek- dostajesz zjebke że jak możesz służyć gangsterom. Ale rozwiazanie sytuacii sugeruje że wróci w 3 do drużyny.

Więc dziwnie to wróży DA. I sorry za off topa. Tak jakoś wyszło.

Modifié par Aneczka, 07 juillet 2010 - 09:22 .

[Alexander1138]

Ja cieszyłbym się gdyby DA2 dział się wiele lat później. Póki co nie mam pomysłu co mogło by być przewodnim motywem działań naszego bohatera, ale chciałbym mnóstwo nawiązań do naszych wyborów z Początku. Mówię tu zarówno o wyborach moralnych, jak i o tym kto był ukochaną osobą bohatera/ki Fereldenu, ich dalsze losy itd. Albo gdybyśmy spotkali na trakcie jakiegoś kupca, który by wspominał że jego babka albo prababka została ocalona przez naszą dawną postać. A takich momentów było sporo. Niby nic wielkiego, a cieszy . I wtedy łatwiej byłoby przenieść nasze wybory z pierwszej części .Oczywiście nie mam nic przeciwko kontynuacji dziejącej się zaraz po pokonaniu Arcydemona, ale to jest spore wyzwanie dla twórców.

Co do ME 1 i 2 oraz wątku miłosnego... w jedynce urzekła mnie Liara i gdy spotkaliśmy się to było coś w stylu:

- O Shepard fajnie, że jesteś. Sorry nie mam czasu, ale zrób coś dla mnie ok?

Chwilę pogadałem z mą dawną miłością po wykonaniu jej zdania i nic więcej.

[Alexander1138]

W takim razie najlepiej niech ktoś z nas założy nowy temat Po prostu uważam, że będzie wygodniej, a to zapowiada się na długą i interesującą dyskusję.
Edit. Okej widzę, że powinność spada na mnie ;P.
Edit. 2. Jednak nie ma takiej potrzeby, gdyż podobny temat istnieje: http://social.biowar...6/index/2551314 . Tak się zastanawiam czy moderator nie mógłby przenieść naszych postów własnie do tamtego tematu?

Modifié par Alexander1138, 07 juillet 2010 - 10:11 .

[Aneczka]

Alexander1138 wrote...

Ja cieszyłbym się gdyby DA2 dział się wiele lat później. Póki co nie mam pomysłu co mogło by być przewodnim motywem działań naszego bohatera, ale chciałbym mnóstwo nawiązań do naszych wyborów z Początku. Mówię tu zarówno o wyborach moralnych, jak i o tym kto był ukochaną osobą bohatera/ki Fereldenu, ich dalsze losy itd. Albo gdybyśmy spotkali na trakcie jakiegoś kupca, który by wspominał że jego babka albo prababka została ocalona przez naszą dawną postać. A takich momentów było sporo. Niby nic wielkiego, a cieszy . I wtedy łatwiej byłoby przenieść nasze wybory z pierwszej części .Oczywiście nie mam nic przeciwko kontynuacji dziejącej się zaraz po pokonaniu Arcydemona, ale to jest spore wyzwanie dla twórców.
Co do ME 1 i 2 oraz wątku miłosnego... w jedynce urzekła mnie Liara i gdy spotkaliśmy się to było coś w stylu:
- O Shepard fajnie, że jesteś. Sorry nie mam czasu, ale zrób coś dla mnie ok?
Chwilę pogadałem z mą dawną miłością po wykonaniu jej zdania i nic więcej.

Ostatni raz się offtopuje.
Fakt słyszałam że w ME2 Liara dziwnie nieczuła się zrobiła. Natomiast Kaidan zjechał mnie równo na Horyzoncie, że czemu nie dała znaku życia a on był w depresji (Shep.była w śpiączce), i jak może pracować dla Cerberusa(Shep. nie ma wyboru). Ale potem przysłał list że go wtedy poniosło. Tak czy inaczej zarobi za to solidnego kopa w dupe na otrzeźwienie w ME3. I oby się wytłumaczył. Bo zastanawiam sie czy go dla Garrusa nie żucić...
Co do DA2 to wolałabym grać tak czy owak tą samą postacią i żeby byli moi ulubieńcy w drużynie (Alistair i Zev). Koniec, do usłyszenia.

Modifié par Aneczka, 08 juillet 2010 - 12:13 .

[Leukofryene]

Wracając do pierwotnego tematu zainicjowanego przez Alexandra, jest kilka rzeczy których nigdy nie robię (poza jednorazowymi wyskokami dla zdobycia achievmentów):

- nigdy nie zabijam psa. Connor może umrzeć, wszyscy mogą umrzeć, ale pies? Nigdy

- jestem w fanklubie rymującego dębu. Pustelnik musi umrzeć. Jako dobra postać: bo trzeba pomóc, jako zła: bo nie lubię ludzi no i trzeba sprzątnąć konkurencyjnego maga

- Branka musi umrzeć. Nie znoszę baby, a poza tym, gdyby nie ona Oghren by nie pił i byłby bardziej znośny. Jako dobra postać: moralnie oczywisty wybór, jako zła: bo nazwała mnie sługusem, czy jakoś tak, no i stoi jak kołek, a ja się męczę z pułapkami Caridina.

- Cauthrien musi umrzeć (mam na myśli tę pierwszą walkę w posiadłości Howe'a). Dobro: właściwie to nie mam dobrego uzasadnienia, coś na zasadzie: zaatakowała mnie, trzeba było się liczyć z konsekwencjami, ups wypadek przy pracy. Zło: Za słowa: milcz, gdy mówią godniejsi. Musi umrzeć argh.

[Alexander1138]

Widzę, ze mimo wszystko ktoś odpowiada na temat (), a więc odniosę się do Twoich wyborów i napiszę moją wersję.
- też nie zabijam psa. Tym bardziej, że lubię zwierzęta i gdy tylko widziałem sceny końcowe z Darkspawn Chronicles to było mi smutno (martwy mabari).
- jeśli chodzi o pustelnika to starałem się wybrać opcję, w której nikogo nie muszę się pozbywać.
- Branka musi umrzeć. Popieram Cię całkowicie. Poza tym, i tak już nigdy nie byłaby tą samą osobą, o której opowiadał Oghren.
- W posiadłości Howe’a poddałem się. Stwierdziłem, że zabijając ją pogorszę swoją sytuację jeśli chodzi o poparcie. Chciałem pokazać, że nie mam złych zamiarów i nie działam dla własnych korzyści (jak to rozpowiadał Loghain o SS)
A jaką decyzję podjęłaś z magami? Mam na myśli dwie sytuacje:
- pozbycie się magów czy uratowanie ich. Ja wybrałem drugą opcję, mimo iż popieram apostatów i uważam Krąg za klatkę. Tylko ile z tamtych osób miało tak naprawdę wybór? Dzieci i praktykujący uczniowie nie powinni za to umierać.
- tu pomniejsza sytuacja. Po pewnej walce z magami krwi, któraś z nich poddała się i prosiła by puścić ją wolno. Potrafiła się tylko użalać nad sobą. Uznałem, że to był jej wybór i powinna znać konsekwencje. Zabiłem ją.
Nie mam nic przeciwko większej sile, tylko chodzi mi o sposób jej wykorzystywania.

Modifié par Alexander1138, 08 juillet 2010 - 12:11 .

[Leukofryene]

Ooo tę kobitkę to też zawsze zabijam. Zamiast rzucać się na mnie, mogła najpierw porozmawiać, może bym ją oszczędziła, tym bardziej że sama najczęściej magiem krwi gram.

Wybieram krąg z tego względu, że nie chcę dostarczać Zakonowi kolejnego pretekstu, aby jeszcze bardziej ograniczyć prawa obywatelskie (że tak to ujmę) magów. Można Irvinga lubić lub nie, ale dobrze jest mieć jakiegoś świadka wydarzeń, który nie jest związany z Zakonem, a wydaje mi się że Irving jest dość poważaną postacią. Natomiast lubię zabijać Wynne, najchętniej za pomocą mana clash, wtedy za jednym zamachem z Petrą, Keili i Kinnonem pyk!

[Alexander1138]

Wbrew pozorom, w RPG’ach jaki by nie był, zabijanie ma duże znaczenie. Tym bardziej, że to śmierć lub życie pewnej osoby wpływa na ciąg wydarzeń oraz na losy danego świata bądź chociaż części społeczeństwa. Rzeczywiście WALKI nie są tym co w „Roleplejach” najważniejsze, ale jakie inne wybory (o znaczeniu dużym dla zadania czy nawet zakończenia gry) można w DA znaleźć? Tzn. są takie (np. propozycja Morrigan) ale jest ich mniej.
Np. Urna Świętych Prochów. Czy wiadomość o ich odnalezieniu powinna zostać ogłoszona światu? Jakąkolwiek decyzję nie podejmiesz będzie to wybór między śmiercią a życiem człowieka. Są też wybory nie wymagające używania przemocy, za pomocą perswazji, ale wtedy znowu dostajesz „wybór nie zabicia kogoś”.
Reasumując, w tej grze nie chodzi o zabijanie ale o wybory, często wybór zabicia kogoś lub nie .

Modifié par Alexander1138, 08 juillet 2010 - 05:29 .

[Leukofryene]

Dokładnie tak jak Alexander napisał. Pomimo wysublimowanego scenariusza, ten tzw. element akcji to jeden z podstawowych składników gry.

[Alexander1138]

Ja też miałem perswazję na najwyższym poziomie, tylko chciałem pokazać, że zabijanie ma bardzo duże znaczenie. Wraz z Leukofryene rozmawialiśmy o decyzjach ważnych dla fabuły i (zgonie z tematem) wyborach moralnych. Tylko jakimś cudem w tych wyborach ciągle pojawiała się śmierć kogoś

[Alexander1138]

Mi również podobały się inne elementy jak choćby budowanie więzi z towarzyszami. Nie twierdzę, ze wybory to jedyne co lubię. Jeśli chodzi o walkę to uważam, że powinna być wtedy kiedy fabuła (lub znowu: decyzja) tego wymaga.

Co do wczuwania się. Jak pisałem na początku tematu, gram jakbym kierował sobą w świecie fikcyjnym. Po prostu traktuję to jako dobrą rozrywkę. Zapewne większość z nas marzyła by być bohaterem danej książki lub filmu. Tam główny bohater jest z góry narzucany przez autora i czytamy/oglądamy jego przygody. W RPG to my odgrywamy rolę głównej postaci, więc gra po części tą możliwość daje. Bierzemy czynny udział w budowaniu historii. Wszystko oczywiście w charakterze rozrywki, relaksu. Ten temat miał właśnie pokazać nasze podejście.

[Leukofryene]

Jednak gra to nie scenariusz sztuki teatralnej no i jest jak jest. Znaczy są pewne ograniczenia takiej formy rozrywki, jak gra komputerowa, to chciałam rzec. Co mi wcale nie przeszkadza.
Swoją drogą może was to zaciekawi: lubię także grać facetami i jakoś prawie zawsze tak mi wychodzi, ze moje strażniczki są szalone i niebezpieczne, a strażnicy to oaza spokoju;) Pasuje mi taki wizerunek, co jest o tyle dziwne, że ja te moje męskie postacie robię specjalnie pod romans z Morrigan;).

Modifié par Leukofryene, 08 juillet 2010 - 06:05 .

[Alexander1138]

Z Morrigan? Twoje postacie mają zły gust .

Najczęściej wybieram postać płci pięknej jako drugie podejście by zobaczyć jak zmieniają się opcje dialogowe lub interakcje. Może zawsze pojawić się coś zaskakującego.

[Alexander1138]

Jeśli dyskusja offtopowa jest na odpowiednim poziomie to osobiście nie widzę w tym nic złego . Muzyka i jej współbrzmienia z obrazem na monitorze to już bardziej sztuka wydaje mi się. Współczesna. Ale ja się na tym nie znam. Jeśli ktoś gra właśnie z tego powodu to…? Uważa twórców za geniuszów gdyż oprawa audio-wizualna prezentuje się znakomicie i gra by ją podziwiać? Chociaż to też można nazwać formą rozrywki. Zresztą każdy sam definiuje pojęcie „zabawy”.

[Alexander1138]

Przeczytałem te informacje, ale przecież nikt z nas nie ma pewności, że nasze postacie nie będą wspominane nawet w formie opisanej przeze mnie wyżej. Poza tym Bioware na pewno da jakieś nawiązania. Tak czy inaczej, mam duże nadzieje względem sequela.

[Alexander1138]

Niestety. Nasz/a bohater/ka zakończył/a swoją historię, więc epilog był właśnie po to. Miał ostatecznie powiedzieć „The End”. Nie jest to złe bo wtedy wiesz, że np. Twoja strażniczka żyła szczęśliwie z Zevranem lub Alistairem. Teraz przyszła kolej na kogoś nowego. Osobiście wolę to niż naciągane kontynuowanie historii jedynki. Jedyne co jest bez sensu to epilog z Morrigan i jej (możliwym) dzieckiem. Jakoś muszą to rozwiązać, bo chyba tylko to jeszcze pozostaje tajemnicą.