157 ответов в этой теме

[BlindObserver]

@Grey
Pobiłaś w osądach nawet mnie, co uważam za duży wyczyn xD Nie będę się odnosił do tekstu, bo sama wiesz, że mamy bardzo podobne zdanie (z tym, że mi już przeszło, a Ty jesteś jeszcze na etapie odkrywania "zajefajności" DA2 ;p). Taka moja rada: odpal sobie Diablo lub Torchlight, ewentualnie innego h'n's, pograj kilka godzin i wróć do DA2. Odkryjesz tę grę na nowo haha

[Holloweang]

@Grey1 - Ależ się serducho cieszy jak się to czyta (znaczy krytykę) 
Niestety, po DA2 nie ma co czekać na DA3 gdyż prawdopodobnie będzie to miks rozwiązań z przeważaniem w stronę hamburgerowego DA2. 

Сообщение изменено: Holloweang, 06 Октябрь 2011 - 02:48 .

[Leukofryene]

To ja jeszcze od siebie dodam, że wielce radośnie zakupiłam grę w dniu premiery za cenę mało radosną, po czym po jakichś 2 tygodniach, jeśli nie wcześniej, ukazała się w tej samej cenie wersja z 1600 bioware point gratis (ile kosztują punkty osobno nie muszę przypominać). To się nazywa epic fail. Łączcie się w bólu ze mną. Trójki mi się odechciało bardzo na serio.

Co do mało naturalnych relacji z postaciami, to na przykład smieszy mnie bardzo motyw, gdy gadam sobie z Andersem i bodajże trzecia już rozmowa z nim to coś w stylu " nie mogę być z tobą, bo bym cię zranił, bo jestem niebezpieczny bla bla". Moja reakcja: "człowieku (?) wtf, przebieglam z tobą kilka piwnic i jaskiń, nic o tobie nie wiem, a ty mi tu z jakimś związkiem wyskakujesz? ;p

[Leukofryene]

Oo świetnie to ujęłaś. Zupełnie inny byłby odbiór, gdyby potraktować przygody Hawke'a jako dodatek do jedynki. Wtedy spoko. Swoją drogą, nawet biorąc pod uwagę fakt, że Przebudzenie idealne nie było, DA2 nawet się nie umywa do niego.
Nabu no i widzisz kolejny argument na nie do obszernej listy minusów: zamiast powiedzieć mi od razu jak biegliśmy przez piwnicę, to ja musiałam specjalnie zasuwać do Mrokowiska przez całe Kirkwall, tylko po to, żeby usłyszeć żebym uważała jak macha kosturem )) W DA2 zrobili z niego jakieś emo, a to taki fajny chopok w Przebudzeniu był ;(

[Michu351]

Na gram.pl pojawił się też ostatnio tekst, w którym Laidlaw napisał, że wiedzą, że wielu fanom DAO nie spodobał sie DA2 i zrobią wszystko, żeby DA3 zadowoliło obie grupy a nie tylko jedną z nich.

[BlindObserver]

@Michu351
Z tym, że to niemożliwe xD
@Grey i nabu~
Że też jeszcze nikt nie zrobił Wam interesującego inaczej wykładu o tym, co to jest gra RPG i jak wygląda odgrywanie postaci Ale zobaczycie, za jakieś pół roku emocje opadną i będziecie mogli wystawić nieco wyższe oceny. Moja przez ten czas zmieniła się z 60/100 do 63/100 xD Jeszcze kilka lat i dobije do 100, chociaż co ja mówię - za rok koniec świata, to nie zdążę haha
Porzucenie tego, co było w jedynce jest największą i niezaprzeczalna porażką. Jak można stwierdzić, że to co podobało się zdecydowanej większości z nas było do dupy i zrobić coś zupełnie innego.

[mareczekpr0]

Wiadomo że Dragon Age: Początek jako iż lepiej było można wczuć się w odgrywaną postać i wiele innych plusów, kto grał ten wie.
Dragon Age 2 jest bezpłciowe, jest to gra na jedno przejście bo nic nie motywuje ani nie zaskakuje by przejść ja ponownie.
Teraz znowu gram w Początek i nie mam ochoty już instalować Dragon Age 2 czy tym bardziej kupować to nowe DLC, jako iż za chwilkę przyjdzie mi HoMM VI, potem Wojna na Północy oraz The Elder Scrolls V: Skyrim więc będę miał w co grać.
Dla mnie Dragon Age skończyło się na Przebudzeniu, i już o tej serii zapominam, jako iż jestem pewien że wbrew przechwałką 3 będzie gorsza od 2.
Zresztą jak można być takim kretynem i dawać Andersa i Lelianę, czy tak ciężko było ich podmienić? To co będzie w 3 to będzie jeszcze większy syf...

[aszua]

Normalnie Sabat Czarownic i Święta Inkwizycja nad biedną dwójką się tu zrobiła Czekam tylko na jakieś cało palenie Waszych egzemplarzy i jeszcze z małym auto - da - fe ze mną na dokładkę, bo lubię kurczę dwójkę i już

Gram sobie właśnie w jedynkę po długiej dość przerwie i pierwszy raz od czasu skończenia dwójki i jakoś nie widzę tej jej wyższości właściwie we wszystkim jak piszecie. No zabijcie a nie widzę!

Lubię obie gry, faktycznie różnią się dość mocno a wręcz mogłyby mieć zupełnie inne tytuły. I dla mnie to nie problem. Część rozwiązań z jedynki podoba mi sie bardziej niż w dwójce a część odwrotnie.
I gdybym miała porównać kilka aspektów to u mnie wyglądałoby to mniej więcej tak:
Grafika:
- w DA:O zdecydowanie bardziej urozmaicona, ale dla mnie zbyt bajkowa i kolorowa. Przyjemna dla oka, ale nie wyróżniająca się. Kolejny raz rozczarował mnie brak wyobraźni u twórców (albo odwagi) Wyjątkiem jest Orzammar, który bardzo in plus wyróżnia się spośród innych lokacji, oraz część lokacji w Pustce, choć i tam chwilami zbyt zachowawczo.
- w DAII zgadzam się, że dobrze oddaje ją określenie "styl komiksowy" i dla mnie to zdecydowanie plus. W końcu coś choć nieco innego! O kolorystyce już dyskutowałam i nie będę sie powtarzać, ale dla mnie to też plus - grafika jest jakoś zaprojektowana z jakimś pomysłem. Inną kwestią jest już sama realizacja no i skandaliczny recycling lokacji wołający o pomstę do nieba!
Modele postaci?
- DA:O - znów nic ciekawego - niektóre ładne inne takie sobie jeszcze inne fatalne. Standard fantasy. Nie zachwycają ale i nie przeszkadzają. Nawet do Alistara się przyzwyczaiłam i jak na próbę zmieniłam mu facjatę na "przystojniejszą" to i tak wróciłam do starej. Kobiety NPCe niemal identyczne a mężczyźni? Oprócz Dunkana nie odnotowałam żadnego przystojnego a z interesujących to chyba tylko Cullen.
- DAII - kapitalna Flemeth, kapitalni Qunari (w końcu inna rasa od standardowych i do tego ze świetną wschodnia filozofią, bardzo wkurzającą, ale mającą ręce i nogi) którzy graficznie podobają mi się nawet bardziej niż orki w Two Worlds II a owe orki podobają mi się bardzo ^^ Jednak to co zrobili biednym elfom... nie przepadam za elfami tak ogólnie, ale żeby aż tak ich od razu karać? Zdecydowanie więcej charakterystycznych typów urody, czasem na plus, czasem okropnych.

Towarzysze:
-DA:O - to mocna strona BW, lubię większość z tych, którzy pojawili się w obu częściach. W Jedynce mamy wyraźne, charakterystyczne typy. Część polubiłam bardziej innych mniej a jedna to mnie nawet wkurzała. I bardzo dobrze! Strasznie fajne są te rozmowy w obozie, dyskusje między nimi podczas podróży, system prezentów. No i romanse! Jedyny minus to to, że są jak dla mnie za grzeczni, albo jak w przypadku Morrigan zbyt przewidywalni.
- DAII - w sumie podobnie jak w jedynce...tylko lepiej! Niemal wszystkie postacie są bardziej hmm... mięsiste? Bardziej z krwi i kości? Varrik bije na głowę Ogrena i Alistara razem wziętych, Avelina jest twardsza i ma więcej "jaj" od Stena, Merill jest najbardziej wkurzającą postacią wszech czasów (i o to chodzi!) Izabella ma zdecydowanie więcej zwierzęcego sex-apelu od Zevrana, choć fakt nie bywa równie zabawna, Anders co prawda stracił na poczuciu humoru, ale pomimo "opętania" jest najbliższy normalnemu facetowi, który bywa czarujący by za chwilę zamęczyć marudzeniem no i z przerośniętym ego na tle swojego powołania i "ważności"
Brakuje oczywiście tych rozmów w obozie. Mamy mniej dialogów z poszczególnymi towarzyszami, ale za to zdarza się, że mają nie tylko coś do powiedzenia podczas wykonywania questów, ale wręcz można pozwolić by "załatwili" daną sprawę po swojemu. W końcu! Już nie tylko stoją z tyłu jak kołki i ewentualnie zgodzą się lub nie z naszą decyzją. Mam nadzieję, że BW w swoich grach jeszcze to rozwinie. I jeszcze jedno - Varrik! Najlepsza postać z obu części! W końcu krasnolud bez brody za to z owłosioną gołą klatą, który oprócz picia i słabości do pieniędzy ma głowę na karku i dystans do siebie i swoich kamratów.

Fabuła:
- DA:O - klasyk nad klasykami: świat w obliczu straszliwego zła z obowiązkowym smokiem na końcu i bohaterem "znikąd", który to zabije bestię "wbrew wszystkiemu". Oczywiście ważniejsze od samego założenia jest sposób podania i tu nie powiem złego słowa. Szkoda jedynie, że wątki polityczne też są takie sztampowe: zły, przesadnie ambitny i głupi uzurpator., którego obowiązkowo pokonamy osobiście. Podobało mi się za to bardzo to, że musimy zdobyć pomoc różnych ludów i oni faktycznie pojawiają się podczas ostatniej walki, oraz to, że możemy zadecydować kto zasiądzie na tronie i może to być nasz towarzysz! Nie nasz bohater, niekoniecznie NPc, ale właśnie towarzysz. No i super są różne początki naszej historii w zależności od rasy, klasy i statusu społecznego.
- DAII - też klasyk - od zera do bohatera, ale w przeciwieństwie do innych typowych historii fantasy to fabuła kręci się wokół naszej postaci i nie ratujemy świata a jedynie namieszamy trochę w jednym mieście i chcący/niechcący jesteśmy poniekąd przyczyną wybuchu wojny. Czyli właściwie to nawet można by potraktować nas jak antybohaterów! Brak epickości? Nareszcie! Świetny pomysł na to by naszą historię opowiadał jeden z naszych towarzyszy. Taka relacja z drugiej ręki. Minusem jest długość (ciut za krótka) i to, że pomimo, że stajemy się ważną i niezwykle popularną postacią w mieście zupełnie tego nie czuć - nie "bywamy", nie jesteśmy "rozchwytywani" itp no i miasto też takie jakieś prawie bezludne.

Wybory:
eee jakie wybory? O czym my tu mówimy? Ani w jedynce ani w dwójce nie ma w zasadzie żadnych "prawdziwych" wyborów, bo gra single player ma skończoną fabułę, bo nie ma innej możliwości. Bywają za to różne drogi - mniej lub bardziej rozbudowane i ewentualnie otwarte wątki mogące minimalnie wpłynąć na przebieg kolejnej części. A póki co to jedyne gry w które ja grałam i w których poczułam jakbym miała jakieś wybory to był Plancape:Torrment i Wiedźmin2 choć w przypadku tego drugiego to wynika bardziej z samej konstrukcji fabuły.

Dialogi:
- DA:O do szału mnie do dziś doprowadza niemy bohater! To największa zbrodnia tej gry! Jak mam się utożsamiać z postacią, która jest niema choć mówi? Jakość dialogów różna, ilość dostępnych opcji średnia, możliwość budowania charakteru bohatera poprzez dialogi - słaba. Najciekawsze są chyba rozmowy z towarzyszami. Humor? No uśmiałam się nie raz, choć najczęściej słuchając przekomarzań się towarzyszy (rozmowa Zevrana z Wayne o jej piersiach: bezcenna). Nasz/a Szary/a rzadko błyska ciętą ripostą.
- DAII - Hawke mówi! Jakość dialogów różna, ilość opcji dialogowych: beznadziejna, możliwość budowania charakteru bohatera poprzez dialogi - średnia. To, że wybieramy jakąś wypowiedź a nasza postać mówi to w inny sposób - świetne! Nie muszę wysłuchiwać tego co wybrałam a jakoś nie miałam problemu z tym, żeby mi się sens nie zgadzał. Humor? Podobnie jak w jedynce z tą różnicą, że z towarzyszy głównie Varrik brylował (tekst o kryminalnych zagadkach Górnego Miasta mistrzowski) za to naszej postaci zdarza się "błysnąć" dowcipem.

Walka:
- DA:O - bardzo fajna. Chwilami bywało ciężko, chwilami za łatwo. Jedynie nie podoba mi się walka wojownikiem. To moja ulubiona klasa a w jedynce nie mogłam się zmusić. Zupełnie skopana klasa do grania.
- DAII - zgadzam się, że przesadzili. Efekciarstwo przesłoniło całą resztę. Dynamika sama w sobie mi się podoba, ale co za dużo to niezdrowo. No i zdecydowanie za łatwo i taktyka zbędna. Jedyny plus to to, że wszystkimi klasami gra się równie łatwo. I efekciarsko

Nie chce mi się już rozpisywać o innych aspektach. Dodam jedynie jeszcze, że to, że nie można zmieniać towarzyszom zbroi a jedynie je ulepszać dla mnie bomba. W życiu nie pozwoliłabym komuś decydować w czym mam chodzić! Poza tym strój takiego np Varrika podkreśla jego osobowość. I bardzo dobrze!

Rozpisałam się chyba. Nie mam na celu kogokolwiek przekonywać a jedynie wykazać, że można na te same rzeczy/sprawy patrzeć w rożny sposób, kłaść nacisk na inne aspekty a na inne (ważne dla innych) machnąć ręką. I tak naprawdę to nie jakość chodzi a o to, czy coś "zaskoczy", czy damy się wciągnąć. Czasem też zależy od oczekiwań. Ja nie miałam ich sprecyzowanych kiedy siadałam do dwójki i może dlatego nie czułam się rozczarowana, że nie jest to ściśle kontynuacja tak jak to mamy np w Mass Efectach, czy Wiedźminach. To są dwie zupełnie różne historie i dwie zupełnie różne gry. Lubię obie, choć każdej z nich daaaleko do świetności nie mówiąc już o ideale.
I to tyle, nie palcie mnie na stosie i obkładajcie klątwami

pozdrawiam Aszua.

Сообщение изменено: aszua, 07 Октябрь 2011 - 05:27 .

[mareczekpr0]

Po prostu górę biorą emocje, bo do RPG można się łatwo przywiązać i utożsamić z historią, z bohaterem.Taka gwałtowna zmiana stylistyki i konwencji potrafi wywołać szok;p

I nic więcej dodawać nie trzeba, mogli chociaż graczy przygotować na to.

Сообщение изменено: mareczekpr0, 07 Октябрь 2011 - 07:06 .

[Radoss]

Witam wszystkich :-)
Na szybko - DAO przeszedłem kilkanaście razy , DA2 - raz
To myślę, tyle w tym temacie ...
Ale najgorsze wydaje się być to że w tym kierunku idą gry RPG :-(

[BlindObserver]

Trochę stare, ale do tej pory tego nie widziałem. Gość ma "gadane" i dobre poczucie humoru. Jak do większości się nie odniosę (niezależnie czy sie zgadzam czy nie) to jednak zastanawia mnie tekst o ulepszeniu interfejsu użytkownika. Chciałoby się zapytać: jakie ulepszenie? jakiego interfejsu? O ile ono dobrze sprawuje się w połączniu z padem, to już nieco gorzej z klawiaturą i myszą. Sytuacja odwrotna do tej z Wiedźmina 2, gdzie używanie pada w menu jest dla mnie tragedią. Polecam też przysłuchać się temu co mówi od około 5 minuty Ale najlepiej obejrzyjcie całość.

[esnefer]

jak mówiłem i sami też twierdzicie DA 2 to po prostu marna kopia a raczej gra gatunku marnych filmów klasy b czy c chociaż ciężko odpowiedzieć co i jak ale jakoś i tak nic nie naprawi żaden dlc bo by chyba musieli grę od nowa robić ^-^

[mrs.parapet]

DA2 wydawalo mi sie fajne do puki znowu nie odpalilam DA:O. DA2 wydaje mi sie plytkie a łotrzyk rzuca sie jakby ja dupa swedziala. nie mowiac juz o dzwieku szczękających o siebie mieczy i ostrzy w DA:O co bylo muzyka dla moich uszu, w DA2 nie pamietam jaki byl dzwiek podczas nawalanki ... hm...w sumie DA2 w moich oczach ratuje tylko białowłosy, były niewolnik mniam xD

[Reedu]

Jedyne co dobre było w DA2 to fakt, że udostępnili później za free ME2, dla tych którzy kupili oryginał.